De iPad is vol, dus de fotos kunnen we niet (makkelijk) plaatsen nu… Misschien later..

Dag 74 – Chitzen Itza

Na de rustige dag van gisteren hebben we vandaag de tour naar het wereldberoemde Chitzen itza. We worden opgehaald met een grote bus, een echte touringcar. Hij is nog leeg, maar dat zal ie vast niet blijven. Na enkele stops zit het inderdaad behoorlijk vol. Echt persoonlijk gaat het vast niet worden vandaag iedereen om ons heen praat spaans en de gids vertelt dan ook onderweg lange verhalen over Chitzen itza in het spaans. Wij vangen hier en daar wat op en zijn verbaasd over de paar minuutjes engels die hij ook doet. Sja, we zijn ook serieus de enige twee die geen spaans spreken. Note to self: volgende keer naar midden/zuidamerika: echt eerst spaans leren. Aangekomen bij Chitzen Itza is het al behoorlijk druk. Nadeel van zon tour is dat het gewoon op het drukst van de dag is, met alle andere tours (duh). We gaan met een andere gids mee die wat meer engelsen heeft zodat onze gids alleen spaans hoeft te doen. Alsnog is het een spaans/engelse tour, dus het is vaak wachten op de verhalen. We twijfelen of dit beter is dan alleen rondlopen. Maar goed, Chitzen Itza is wel redelijk indrukwekkend. Het ziet er nog praktisch helemaal gaaf uit en staat in een breed opgezet complex, waardoor je er omheen kan lopen.Ook de rest van het complex heeft best wat leuke ruines, maar ja, het blijven stenen.

Na afloop vertrekken we richting een sinkhole, waar je kan zwemmen. Wij hebben geen kleding mee, dus het blijft bij kijken. Due sinkholes zien er vreemd uit, maar ook hier geldt: het is verschrikkelijk druk.

Na afloop eten we een buffet aan een lange tafel, en we zitten midden tussen de spanjaarden. Helaas komen we niet veel verder dan de naam van een schattig meisje van een jaar of 4 met ons slechte spaans. Hierna rijden we terug naar Merida en hebben we nog een avond te vullen, want onze nachtbus naar Palenque gaat pas om 23:50. We lopen rond, het is best een geinig stadje. We kopen twee hangmatten die eigenlijk niet in de koffer passen, maar ja, dan hebben we alvast wat voor in de tuin over een jaar. De winkel zit in de hoerenbuurt; die hebben ze hier dus ook heel duidelijk..

Nee, geen fotos.

Uiteindelijk gaan we naar het busstation en nemen de bus. Hopelijk kunnen we een beetje slapen..

Dag 75 – Palenque

We komen om 09:00 behoorlijk uitgeput aan in Palenque. De bus is een uur te laat en dat betekent dat onze tour al weg is. Hmm. We bellen Bamba en die bellen weer met de tourcompany. Ze pikken ons alsnog op en brengen ons naar de palenque ruins. We hebben nu wat minder tijd om ze te bekijken, maar wel relaxt dat het uberhaupt nog kon. Ook de palenque ruins is een enorm complex met vele gebouwen en tempels. Het is bloedheet, maar we beklimmen toch enkele tempels. In chitzen itza mocht dat nergens. Alles bij elkaar is het wat minder indrukwekkend dan verwacht. Misschien vinden we mooie natuur beter dan oude ruines?

Naja, dan maar naar de natuur. De volgende stop is de Misol-Ha waterval. Als we aankomen begint het te spetteren en onze koffers liggen ovenop de auto (onbedekt). We zeggen dit tegen de chauffeur en die zegt dat ie ze wel in de auto van een vriend legt die daar ook met een groep is. Dan komen ze bij de volgende waterval wel weer terug. Ok, no problemo. De waterval is vlakbij en behoorlijk impressive. Een meter of 40 en behoorlijk breed klettert het water naar beneden.

Maar niet alleen bij de waterval. Het begint onvervalst te hozen en we rennen naar het restaurantje om te schuilen. Nu we er toch zijn bestellen we maar wat spaghetti als lunch, wat ze nog best aardig maken.

De bui houdt behoorlijk aan en alleen aan het einde besluiten we nog even naar de waterval te lopen. Je kan er achterlangs lopen en dat geeft nog een aardige view.

We moeten daarna echter weer verder, op weg naar de Agua Azul watervallen. Daar aangekomen is het nog steeds soms aan het regenen, dus de koffers blijven voorlopig waar ze zijn (al hebben we geen idee waar dat is). Ook deze watervallen mogen er zijn.

Het gaat honderden meters door met kleinere en grotere watervallen en op meerdere rustige plekken mag je zwemmen. Echt azul is het overigens niet, maar mooi wel!

Na een uur of twee rondgelopen te hebben is het half zes en gaan we terug over de berg naar Palenque. We rijden naar boven en zonder reden begeeft het busje het. Hij doet niks meer, en we staan opeens stil op een.steile helling. Gelukkig doet de rem het nog wel. We stappen allemaal uit en toevallig komt er een taxibusje langs waar we net inpassen. Ondertussen wordt ons busje getrokken door een andere vriend.

Nu we onze chauffeur kwijt zijn beginnen we ons weleer zorgen te maken over onze koffers. Na enkele kilometers stoppen alle busjes weer en stappen enkele mensen uit de de bus naar San Cristobal moeten hebben. Die komt hier langs, en in Palenque gaan ze hem niet meer halen. Met behulp van onze medepassagiers weten we duidelijk te maken dat onze koffers nog ergens zijn, en volgens onze chauffeur worden ze naar de agency gebruikt in Palenque. En de taxichauffeur brengt ons daar weer heen. Ok, lets hope so..

…tromgeroffel..

Ja, gelukkig zijn ze er. We komen net voor het donker in Palenque aan en onze koffers staan binnen in een klein kantoortje. We wachten nog even, want erkomt nog een stortbui over, maar dan nemen we de taxi naar het hotel en zijn blij dat dit er erg goed uitziet. Behoorlijk luxe en nieuw en alles werkt. We eten wat vlakbij en nemen een heerlijke warme douche. En dan snel slapen, want ondanks dat we kapot zijn van de nachtbus en de tour moeten we morgen alweer vroeg op..

Dag 76 – Jungle Cabin
Om 06:00 worden we opgepikt. Gelukkig hebben we allebei heel lekker geslapen. We gaan richting Yaxchilan. Het is een drukke bus, die niet erg gezellig is. De Yaxchilan ruins liggenin de jungle en om er te komen moeten we een half uur varen over de rivier tussen Mexico en Guatemala. Aangekomen blijkt het weer een groot complex met een grote ‘acropolis’ op een flinke berg. Geeft mooi weer hoeveel grandeur het vroeger gehad heeft hier.

De woon en binnenruimtes zijn echter heel klein. De Mayas konden grote dingen neerzetten, maar echt goede bouwers waren ze niet lijkt het. Misschien teveel aan sterrenkijken gedaan?

Na Yaxchilan gaan we naar Bonampak. Een stuk kleiner, maar binnenin zijn wel een paar mooie frescos bewaard gebleven. Leuk om echt kleur te zien!

Na een uurtje daar rijden we naar onze accomodatie in de jungle. We verwachten niet veel, maar het valt erg mee. We hebben een hutje zonder eigen badkamer, maar zelfs die zijn er. We hebben een fan en licht. Wij klagen niet! We zien twee belgen, Stein en Mieke, die we eerder op de dag al een gesproken hebben zitten en raken aan de praat. We praten de rest van de avond en eten om 20:00 daar. Om 21:30 is iedereen moe en gaan we slapen.

Dag 77 – Guatemala
We ontbijten nog met Stein en Mieke en raken overtuigd dat we ook maar naar Argentinie moeten, als we hun verhalen moeten geloven. Om 08:30 vertrekken we in een gewone auto met twee duitsers erbij richting de grens. Althans, dat denken we. We worden eerst naar een verzamelpunt gebracht en we gaan verder in een busje naar de grens; de rivier. We halen de immigratie stempels en stappen in een bootje.

Na ongeveer een half uur meren we aan, blijkbaar in Guatemala. Er staan enkele vrouwtjes die geld willen wisselen. We doen dit voor een deel en vullen de gegevens voor Guatemala in. We worden weer in een oude bus gelaten en rijden enkele minuten over onverharde weg naar de immigratie. Hier krijgt iedereen weer de nodige stempels en we vervolgen onze weg: nog twee uur onverharde weg.

We hebben een zeer goed engels sprekende ‘gids’ in de bus die veel vertelt en informatie geeft; wow, toch echt anders dan mexico dit. Na een half uur krijgen we een lekke band, maar gelukkig kunnen we na 15 minuten alweer verder. Dat viel mee.

Het laatste stuk naar Flores is asfalt en we komen nog redelijk vroeg aan. We hebben een mooi hotel, met een mooi uitzicht op dit enorm toeristische, maar leuk uitziende eiland.

Tijdens het eten zien we de twee duitsers en een israelier (nee, dit is geen mop) die we al onderweg hebben gesproken en na afloop ouwehoeren we een behoorlijk tijdje over van alles en nog wat. Ook nu geldt dat we weer vroeg naar bed gaan, want morgen is de Tikal Sunrise tour.. Jawel, we worden om 04:30 uur opgehaald…

Dag 78 – Tikal
Na een korte nacht worden we opgehaald en komen om 06:00 aan in Tikal. Zo’n beetje de hoofdstad van het maya rijk in de hoogtijdagen en we krijgen een gids. De beloofde kleine groep is een mannetje of 50, maar dat mag de pret niet drukken. Luiz vertelt vol overgave en heeft duidelijk veel kennis. Hij vertelt ons dat hij hier is geboren en getogen en toen ie 12 was al kookte voor archeologen die hier bezig waren. Ondanks de vele ruines de we hebben gezien weet Tikal ons nog wel te boeien; het is hier echt enorm en er staan ook echt heeeel veel tempels en nog behoorlijk mooi gebleven gebouwen. Ondertussen wijst Luiz ons meerdere keren bijzondere apen, vogels en andere dieren aan.

Fotos

De tijd vliegt voorbij en het voordeel dat we zo vroeg begonnen zijn is ook dat het niet zo belachelijk heet nog is. Uiteindelijk rijden we om 12:30 weer naar Flores terug. We open een rondje om het eiland (het is niet zo groot) en halen onze laundry op van de dag ervoor. Eindelijk weer schone spullen en niet meer lopen in de belachelijke kleding van vandaag sja, en we zijn toch echt weer moe savonds. Dat krijg je van dit soort tours en ophaaltijden. Na het eten pakken we onze tas alweer een beetje in en gaan slapen. Ook morgen moeten we weer op tijd uit de veren.

Dag 79 en 80 – Belize

We worden vroeg in de ochtend opgehaald voor de reis naar Belize, waar we twee nachten slapen voordat we weer teruggaan naar Mexico. Met nog zo’n twintig andere toeristen worden we in een busje gepropt, we zijn het inmiddels al bijna gewend. Ik zit met mijn voeten over Gert heen, omdat ik anders geen beenruimte heb, maar het mag de pret niet drukken, het feit dat ik mijn armen niet op durf te tillen in verband met de overmatig actieve zweetklieren ook niet. Bij de grens is het overal eigenlijk dezelfde procedure, we moeten naar immigratie in Guatemala en daarna door naar immigratie in Belize. Vervolgens wordt de bagage weer op het zelfde busje geladen en kunnen we weer verder, dit keer op nog minder luxe stoeltjes. Elke rij stoelen heeft ook een uitklapbare stoel die aan de andere vasthangt en als gevolg van het vele hobbelen op niet geasfalteerde weg zijn ze vaak doorgezakt of hard op weg daarnaartoe.

Gisteravond hadden we het erover dat we het allebei eigenlijk helemaal niet zo erg vinden om straks weer thuis te zijn, heerlijk om je kleding in een kast te hebben, weer zelf te koken en gewoon je eigen was te kunnen doen zonder naar een laundrette te hoeven. Ik betrap mezelf er op dat ik zelfs wel weer zin heb om aan het werk te gaan, benieuwd naar collega’s, nieuwe en oude clienten en alles wat daarbij komt kijken. Maar eerst nog een paar dagen Belize, Mexico en als slagroom op de taart nog 5 dagen New York.

We gaan met de boot naar het eiland waar we verblijven, waar het weer perfect is en de mensen relaxt, in de letterlijke betekenis van het woord. De term laid-back is waarschijnlijk bedacht door iemand die op dit eiland is geweest, fantastisch. Ons hotel is lekker aan de zee en, op het feit dat het water stinkt na, ook perfect (oke, ze hadden het iets beter kunnen onderhouden, maar het is netjes en het briesje en het uitzicht maken alles weer goed). Eten doen we in de tuin bij mensen, althans zo voelt het. Het smaakt ons goed en we willen hier wel een week niks doen. Helaas hebben we maar 1 volle dag in Belize, morgen. We hebben overigens niet het idee dat dit toeristische eiland een goed beeld geeft van Belize, maar oke.

Dag 80 – Caye Caulker

In Caye caulker kom je om te snorkelen of te duiken. Wij gaan vandaag voor het eerste. Ze hebben het op een na grootste koraalrif ter wereld en we komen erachter dat het inderdaad goed snorkelen is. Een bootje brengt ons naar de beste snorkelplekken en we zien prachtig gekleurd koraal en allerlei vissen. Op de laatste plek snorkelen we met roggen en haaien! Niet de grote witte enge soort, maar ze zijn toch wel al snel een meter of anderhalf!

Hadden we nu maar een onderwatercamera gekocht.. Het water is heerlijk warm en er staat continu een klein briesje, wat zowel erg aangenaam als verradelijk is, aangezien mijn rug aan het eind van de dag toch wel verbrand is. Na ons snorkelavontuur gaan we kanoeen, maar daar stoppen we alweer snel mee omdat de boot niet die kant op wil die wij willen. Wellicht doen we iets verkeerd..

De split is een strook water tussen de twee delen van het eiland, ontstaan door een orkaan een aantal jaar geleden. Het is ook DE plek om te chillen bij zonsondergang.

Na het eten moeten we onze tassen alweer gaan inpakken, want morgen gaan we alweer terug naar Mexico. Dat was een korte, maar aangename kennismaking met een van de eilanden van Belize.

Dag 81: Bacalar

Met de boot gaan we vanochtend naar Mexico. Na zo’n 2,5 uur varen komen we aan in Chetumal, waar we de bus gaan nemen. Op de kade staan militairen met een drugshond en we moeten onze handbagage in een lijn leggen en zelf een stuk verderop gaan staan. De hond loopt en snuffelt een aantal keer in de tassen en dan mag iedereen de handbagage weer pakken. Dan lopen we naar immigratie en vullen hetzelde formulier wat we al eerder hebben ingevuld, nog een keer in. Ondertussen worden onze koffers door dezelfde drugshond onderzocht op drugs. Een aantal koffers wordt opengemaakt, wij kunnen verder. Als we doorlopen zien we dat de hond ook de boot waar we op zaten nog gaat besnuffelen: grondige controle dus. Omdat we dachten dat het waarschijnlijk niet op prijs werd gesteld hebben we er maar geen foto’s van gemaakt.

In Chetumal nemen we de bus naar Bacalar, waar we vanuit onze hotelkamer uitzicht hebben op het mooiste meer dat we ooit hebben gezien. Het water is prachtig blauw en helder en het heeft sandy beaches en zandbanken, wat wil je nog meer!

Eten doen we in het hotel en daarna relaxen we op ons balkon, waar we ook wat foto’s maken van de lucht. We wilden de bliksem ook op de foto krijgen, maar dat lukte niet.

Dag 82: Bacalar – Cancun

We willen vandaag zwemmen in het meer en/of een cenote in de buurt. Maar we vinden het ook erg onhandig om natte spullen te moeten meenemen. Dilemma dus. Uiteindelijk komt het er niet van, en zitten we na te zijn uitgecheckt lekker aan het meer met de voeten in het water.

Erin springen met kleding aan lijkt zelfs aantrekkelijk, maar we weten ons in te houden. Het water is echt perfect van temperatuur en mooi helder. We hadden hier wel een dagje kunnen chillen. Helaas gaat de bus alweer om 15:15, dus het blijft bij hangen bij het meer tot we na de lunch richting het busstation moeten. Uiteindelijk komen we pas om 20:00 in Cancun aan, het is nog een behoorlijk rit. We lopen naar ons hotel, Suites Gaby, en daar is de kamer klein maar modern. Niet dat we er lang van kunnen genieten, want na een goede maaltijd (in een 100% natural restaurantje met heerlijke fruitshakes) moeten we ook nu weer snel ons bed in… Want onze vlucht gaat om 07:00 en we worden daarom opgehaald om 04:00! Ai, ai, daar gaan we weer. We worden uiteindelijk stipt op tijd opgehaald en na een ontbijt bij bubba gump vliegen we richting de USA.

Midden-Amerika zit erop. Het is echt een gekkenhuis van een rondreis geweest en zo snel zoveel doen zouden we toch niemand aanraden. We waren bijna constant moe. Je hebt hier minimaal 3 dagen meer voor nodig, en hoe meer hoe beter. Van een aantal dingen hebben we genoten en waren we onder de indruk, maar toch zitten er ook wat mindere momenten in dit deel van onze reis. We hadden vaak het gevoel dat we niet wisten hoe iets ‘werkte’, en het was moeilijk informatie krijgen. Goed spaans spreken is wat dat betreft eigenlijk een must. Ook hadden we verwacht hier heerlijk te eten, want we houden allebei van mexicaans, maar dat viel regelmatig tegen (en we hebben in Mexico ook praktisch continue last van onze maag gehad). De mensen zijn wel erg vriendelijk en behulpzaam. Het kleine deel wat we gezien hebben van Guatemala en Belize verrasten beiden wel positief. Een eiland met als motto ‘Go Slow’, fantastisch!

Na een slechte nacht in het vliegtuig komen we om 11:45 aan in LA. Er zijn net nog twee vliegtuigen geland lijkt het, want de rij bij de douane is enorm. Na iets van een half uur mogen we het land in, en onze koffers staan al naast de band klaar. We nemen de shuttle naar ons hotel, wat voor deze ene nacht dicht bij het vliegveld zit. Daar aangekomen hebben ze gelukkig net een kamer beschikbaar en vragen we of we in een halve dag nog een soort tour kunnen doen. Dat kan, of over een half uur, of om 17:15. We gaan voor de avondtour en eten eerst wat bij de mcdonalds om de hoek. Open van 04:15 tot 03:00 en een 24 hour drivetru. Ga dan niet dicht, scheelt weer sloten :/ We rusten en internetten wat op onze behoorlijk luxe kamer en om 17:00 staan we beneden. LA is nogal groots en daarom is het behoorlijk wat rijden als je een aantal dingen wilt zien. We beginnen via downtown bij Universal Studios. Hier mogen we drie kwartier rondlopen en dan kom je ongeveer één straat met commerciele winkels door. Voor attracties moest je vast ergens anders zijn. Maar ja, we hebben de foto voor de beroemde bol.

Hierna rijden we door naar Hollywood, en de walk of fame. Niet meer dan een beetje cheesy straat met sterren op de stoep. Dat valt nogal tegen. We rijden door beverly hills en maken nog een stop op rodeo drive. De duurste winkelstraat ter wereld.

Uiteindelijk komen we rond 22:00 weer in het hotel en kunnen we daar gelukkig nog wat eten. Tot zover dus LA in een dag, want de volgende ochtend vliegen we weer verder.

Dag 70 – Dallas

Vanuit LA vliegen we via Dallas naar Cancun. Op het vliegveld in Dallas hebben we dus een overstap met 40 minuten ertussen. Onze eerste vlucht is op tijd en korte tijd later landen we in Dallas. Als we even op het vliegveld van Dallas zijn begin ik (Sanne) pijn in mijn buik te krijgen, die steeds erger wordt. Dit heb ik echt nog nooit eerder gehad en ik ben bang dat ik misschien een acute blindedarmontsteking heb ofzo. En als ik iets heb ben ik liever in Amerika dan in Mexico! De vriendelijke dame van de check in bali kan paramedics voor ons bellen. Dan bedenken we dat we eerst maar onze verzekering moeten bellen om te vragen of het gedekt wordt enz. Na een lang telefoongesprek met de verzekering blijkt het geen probleem en kan paramedics gebeld worden. De dame van American Airlines zorgt ervoor dat onze koffers aan de kant gezet worden voor als we onze vlucht niet nemen. Drie vriendelijke mannen in paramedics/firefighter pakken komen kijken wat er aan de hand is. Ik heb geen koorts, mijn bloeddruk is wat verhoogd, maar dat schijnt normaal te zijn als je pijn hebt en ik heb nog steeds pijn in mijn buik. Ze adviseren om een dokter ernaar te laten kijken. Op de brancard word ik naar de ambulance gebracht (ik wilde zelf lopen, maar dat mocht niet), die al buiten staat te wachten.

De drie paramedics zitten met mij achterin te proberen een geschikte ader te vinden om de vicodin (soort morfine) aan te sluiten, maar dat blijkt nog niet zo simpel. Na mislukte poging 1 in mijn linkerarm gaat poging 2 in mijn rechterarm een stuk beter. De paramedic vertelt dat je je een beetje high kan voelen van het medicijn en dat sommige mensen misselijk worden ervan, maar als dat zo is moet ik dat maar aangeven, want daar hebben ze ook wel wat tegen. Ze denken ook aan alles! Het blijkt snel te werken en al snel voel ik me een beetje alsof ik in een roes zit. De pijn wordt ook al snel minder. Als het infuus aan mijn arm zit (uiteindelijk na zo’n 15 minuten) zijn we klaar om te gaan. Het ziekenhuis is zo’n 10 minuten van het vliegveld vandaan.

In het ziekenhuis doen ze verschillende onderzoeken en moeten we vooral ook veel wachten. Een aantal uur later mogen we met diagnose, medical release form (anders mag ik niet meer vliegen) en een recept voor pijnstillers weer naar ‘huis’.

We krijgen nog wat wat toelichting wat nu te doen. We moeten langs discharge om alles te regelen met de verzekering. Hier worden we echt belachelijk goed geholpen door Margie.

Ze belt een taxi voor ons, reserveert een hotel, ze belt met de verzekering, ze laat ons bellen met AA over de vluchten van morgen en onze bagage, maakt met iedereen een grapje en geeft ons ook nog wat te eten als we zeggen dat we al een tijd niks hebben gegeten. Allemaal behoorlijk laat op de avond en echt heel fijn op dit moment.

Uiteindelijk gaan we met de taxi (met een palestijn achter het stuur die al 31 jaar in texas woont) langs de 24 uur apotheek, en daarna naar het hotel. Om 00:30 zitten we nog in een fastfood naast het hotel om nog iets te eten. Whataburger, best ok! Nu echt slapen en dan de volgende dag naar het vliegveld om een vlucht te regelen. Sanne voelt zich een stuk beter al en dat is de volgende dag gelukkig ook zo. Om 09:00 nemen we de shuttle en we kunnen zonder kosten of vragen direct om 11:30 mee. Onze koffers zijn er ook en gaan ook mee! Al met al erg goede service van zowel American Airlines als het Las Colinas ziekenhuis!!

Dag 71 – Cancun – Tulum

Rond 14:00 zijn we opeens in weer een nieuw land, Mexico. We hebben een bus-accommodatie tour, waarbij een bureau, Bamba, alles geboekt heeft en service verleend als iets niet klopt. Door onze vertraging hebben ze onze bussen moeten overboeken en missen we ook de eerste nacht van de trip. We hebben dus geen vrije dag aan het strand om mee te beginnen. Beetje balen. Na wat rompslomp en een onhandige ticketdame, moeten we nog rennen om onze eerste bus te halen. De gaat naar Playa Del Carmen, waar we over moeten stappen richting Tulum. Na een uur zijn we er, en moeten we 3 kwartier wachten. Om 17:00 ga ik eens vragen of de bus er al bijna is (van 17:15) , en krijgen we te horen dat het op een ander station is… ?? Er blijken twee stations, en we moeten rennen naar de andere. We komen echter net een paar minuutjes te laat (en zwaar bezweet) aan. Grrr.. We moeten een nieuw ticket kopen en zijn boos op Bamba dat ze niet vermelden dat je naar een ander station moet lopen.

Om 18:30 gaat er nog een bus, en gelukkig komen we rond 19:30 in Tulum aan. We nemen de taxi naar het hotel en uiteindelijk blijken we een mini Cabana te hebben zonder eigen badkamer en airco of fan. Hmm, is niet erg 3-sterren hotellig dit. Bamba had nog aangegeven dat als we airco wilden overal, we voor 3-sterren moesten gaan. Al met al zijn we wat ‘teleurgesteld’ in de informatie voorziening van Bamba en schrijven alvast een mail naar ze, te versturen als we internet hebben. Ondanks dat het donker is, is het wel al te zien dat Tulum een mooi strand heeft en we lopen nog wat rond, eten een goede Fajita Pollo en drinken een goede(!) Pina Colada.

Verder besluiten we te gaan slapen en morgen uit te slapen, want we zijn behoorlijk gaar van de afgelopen dagen alleen maar reizen. We hebben geen vrije dag, dus morgen moeten we alweer met de bus naar de volgende bestemming. Gelukkig gaat die pas om 13:21.

Dag 72 – Merida

We slapen uit tot 10:00 uur, ondanks de hitte. We waren gewoon behoorlijk moe. We maken ons klaar en om 12:00 nemen we de taxi richting het bus station. Beetje vroeg, maar we moesten toch uitchecken. De bus brengt ons rond 17:30 in Merida. Over dit hotel hadden we gelezen dat ze nogal kleine, donkere en muffe kamertjes hadden, dus we zijn benieuwd. We krijgen een enorme kamer, met een gigantisch raam en twee grote bedden. Ok, de badkamer is muf, want er is geen enkele luchtafvoer en de douche is niet vervangen sinds de onafhankelijkheid, maar goed. We lopen nog even het stadje in, naar het centrale plein en nemen een paar fotos.

We eten in een leuk casual restaurantje vlak bij het hotel en na nog wat rondlopen, is het alweer bedtijd.

Dag 73 – Merida

Vandaag zouden we een tour naar enkele haciendas en cenotes hebben, maar we besluiten die te skippen en Merida te verkennen. We kunnen het zo ook wat rustiger aandoen. Het is een leuk stadje op zich, het centrum schijnt opgeknapt te zijn en wij vinden het eigenlijk best gezellig hier. Sanne wordt hier vreemd aangekeken als ze duidelijk maakt dat ze geen spaans spreekt, ze “ziet er mexicaans uit”, of “ik dacht dat je maya was” is de uitleg. Ze hebben hier een paar kerken, maar verder blijft het fototoestel in de tas.

Uiteindelijk eten we op de hoek bij het hotel omdat het daar al de hele dag druk is als we er langslopen en het moet dus goed zijn. Het is niet slecht, maar de precieze reden van de drukte wordt ons niet duidelijk. Wel hebben ze lekkere en goedkope chaya.